خجل سار

(انوری)

• شرمسار 

خجل‌ سار بودمی و از بی‌آبی خاک بر آسمان انداختمی. (خاقانی 48)

(دهخدا)

• شرمسار، شرم زده، خجل گونه ، خجلت زده ،خجالت کشیده

بدستار و جبه خجل سارم از تو/ در عفو بگذار چون سنگ بسته (خاقانی )

نزد رئیس چون الف کوفی آمدم/ چون دال سرفکنده خجل سار میروم (خاقانی)

خجل سارم از بس نوا و نوالش/ کنون زان نوال و نوا می گریزم (خاقانی)